Βιβλίο: Ίχνη Μνήμης

Time Out

Τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου του εικοστού αιώνα σημάδεψαν ανεπανόρθωτα τις ψυχές των Κυπρίων. Η Αλεξάνδρα Ζαμπά και ο Ουμίτ Ινατσί, δύο κύπριοι συγγραφείς, διαμέσου του δίγλωσσου βιβλίου "Ίχνη Μνήμης", που κυκλοφορεί από τον κυπριακό εκδοτικό οίκο Αρμίδα, διηγούνται στη μητρική τους γλώσσα, τριάντα αληθινές ιστορίες.


Αυτά τα τριάντα κείμενα είναι αποσπάσματα ζωής, λάμψεις ζωηρές, που ταξινομούνται στην παιδική και νεανική ηλικία, σημαδεμένες από τις επανειλημμένες αναταραχές για την απόκτηση της ελευθερίας του κυπριακού λαού από την αγγλική αποικιοκρατική αυτοκρατορία, εμφύλιες διαμάχες, το πραξικόπημα και την επακόλουθη τουρκική εισβολή του 1974, με αποτέλεσμα την κατοχή της Βορείου περιοχής της Κύπρου. Οι δύο συγγραφείς, ελληνικής κουλτούρας η μία, τουρκικής ο άλλος, στήσανε λοιπόν το ιστορικό τους σύμπαν στον πιο μύχιο πόθο των Κυπρίων για δικαιοσύνη και επανένωση, ο καθένας στη μητρική του γλώσσα.


Παιδικές και νεανικές εμπειρίες τους από γεγονότα, που δηλώνουν ολοφάνερα την καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το αίσθημα αδικίας. Τα διηγήματα παρουσιάζονται μέσα από δύο ενότητες αισθηματικής χαρτογράφησης. Η πρώτη είναι γραμμένη στα ελληνικά και καταγράφει προσωπικές ιστορίες μαζί με εμπειρίες άλλων γυναικών. Η δεύτερη είναι γραμμένη στα τουρκικά, κατάθεση προσωπικών παιδικών και νεανικών εμπειριών.



Το ίδιο σκηνικό καταγεγραμμένο από τις δύο όχθες του ποταμού της ζωής της Κύπρου.



Σημείωμα της μεταφράστριας του βιβλίου από τα ελληνικά στα τουρκικά και από τα τουρκικά στα ελληνικά, Lale Alatlı:«Δεν ξέραμε για πράσινη γραμμή. Δεν ξέραμε ποιος έδωσε το πράσινο μολύβι για την πράσινη γραμμή, ούτε το όνομα του Βρετανού υποστράτηγου Πίτερ Γιανγκ που χάραξε το βάραθρο...»


Από εκείνο το απλό, πράσινο μολύβι που χάραξε το νησί για πάρα πολλά χρόνια και τις ψυχές των ανθρώπων για πάντα, δημιουργήθηκε ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο, δύο συγγραφείς, δύο γλώσσες που εξιστορούν, από δύο διαφορετικές πλευρές, τα ίδια βιώματα και τα ίδια γεγονότα.


Αν κάποιος θα παρουσίαζε την ιστορία της Κύπρου υπό μορφή παραμυθιού, θα τον βρίσκαμε υπερβολικό. Όταν, όμως, παρουσιάζουν το παραμύθι υπό μορφή ιστορίας, το πιστεύουμε, το διδάσκουμε στα σχολεία και στο τέλος γινόμαστε και θιασώτες του.
Τα δεκαπέντε διηγήματα της Αλεξάνδρας Ζαμπά και τα δεκαπέντε του Ουμίτ Ινατσί δείχνουν την γυμνή και αθώα αλήθεια από τα μάτια δύο παιδιών/εφήβων στις μητρικές τους γλώσσες, χωρίς υπερβολές, χωρίς να προσπαθούν να πείσουν σε κάτι, χωρίς παραμύθια, ώστε να μας δώσουν την ελευθερία να αντικρύσουμε την πραγματικότητα μόνοι μας.


Η μετάφραση από και προς τα τουρκικά αυτού του έργου, πέρα από το γλωσσικό ταξίδι, μου άφησε πολλές γλυκές και πικρές εικόνες στην ψυχή μου.


Από: www.ka-business.gr

Περισσότερα άρθρα στην κατηγορία "Time Out"
Κοινοποίησε